News from N.Y. II
3 de Febreiro de 2011En maio do ano pasado comentara que a través de internet atopara os datos de entrada en U.S.A do meu bisabó Alfonso. Tentei conseguir que me enviaran copia dos mesmos, pero, ou por torpeza miña (igual non atopei o Link), ou porque non tiñan a posibilidade de mandar os datos fora, non conseguín a documentación. Escribinlles solicitando que me remitiran os papeis e que correxiran un pequeno erro no nome do pobo de orixe de Catrufo, pero non me fixeron caso (supoño que terán traballo a esgalla).
No pasado mes de Nadal, retomei o tema, e a miña sorpresa foi que xa tiñan a posibilidade de mandar fora de U.S.A documentación (igual xa se podía antes, e foi cousa da miña torpeza, non o sei). Pois ben, cando vín que me mandaban a documentación para eiquí, me veu a cabeza a idea de que sería un precioso presente para o día de reis para os meus pais. Consultei co meu irmán Xurxo se quería entrar, asintiu, e puxenme a facelo pedido.
Rexistro de Pasaxeiro
Nunha primeira vez solicitei que me remitiran unha carpeta con tódolos datos que tiveran del, xunto cunha foto (unha representación gráfica, que foto non teñen) do barco onde cruzou o Atlántico. Pois ben, cinco días despóis chégame aviso de correos de que teño paquete from USA o meu nome. A emoción de atoparse con datos da túa orixe, non se pode explicar, será algo parecido á sensación dos arqueólogos de atopar unha ola de barro de tipoloxía extraña, pero ca diferencia, de que esta «ola de barro» pertencía a un devanceiro directo que eu tiven a sorte de coñecer ata ven entrada a miña idade (morreu cando eu tiña 18 anos). Recolleume a compañeira o paquete e eu nada mais entrar na casa, púxenme a abrilo. Que decepción!!!!, por un malentendido pola miña parte, encargara somentes a carpeta que contén a documentación, pero non a documentación en sí. Rápidamente enviei un e-mail, no meu inglés made in Galiza, para pedir unha explicación e solicitar que me remitiran o que faltaba, non tiña moito tempo se quería que me chegara para o día de Reis. Fixen a nova solicitude da documentación, pagando rigorosamente a través da Visa do banco e a esperar. O día seguinte púxose en contacto comigo unha persoa chamada Rochelle L. e me comentou que parte dos datos de Alfonso viñan noutra folla que eu non pedira. Respondinlle que me interesaba, pero que non sabía como facer para que viñera no mesmo envío e que non me cobraran dúas veces os portes dende Nova York. Ela encargouse de todo (graciñas Rochelle) e 5 días despois atopei na porta da casa un tubiño de cartón. Foi algo misterioso, porque non chamaron ó portal e deron só un tono na porta e marcharo, de forma que cando abrín, atopei o paquetiño tirado no chan (esas meigas, deben de andar argallando!!!)..
Abrino, e alí estaba!!!!!!!!!!, a documentación do abó Alfonso da súa primeira entrada en USA, con tódolos datos da súa procedencia, a súa fisionomía, e incluso o seu pensamento político, bueno, mais ben, descartando que se tratara de un anarquista. Quen teña viaxado ós Estados Unidos (eu ainda non), saberá que na entrada fanlle unha especie de cuestionario, en certa maneira absurdo, preguntándolle se as súas intencións son poñer bombas e cometer actos terroristas, coma se o que entrara con esas intenciós o ía declarar así, polas boas. Pois deben de ser reminiscencias da época de entrada do meu bisabó, cando lle preguntaron se era ou non anarquista, e se era ou non polígamo (cando o lín xuntáronse dúas sensacións, unha de hilaridade e outra de emoción contida, na casa, por parte da miña nai sómosche de bágoas fáciles).
Documentación sacada directamente da web de Ellisisland.com e tratada con Paint (non dou para mais, os orixinais teñoos na casa sen escanear)
Pois ben, chegado o día de Reis, fixemos a entrega do presente os meus pais, ca súa sorpresa. Agradoulles o detalle, misión cumplida. O comentario da miña nai, dicindo que quen lle dera que Catrufo poidera ver aquelo, en certa maneira entristeceume, e algo que non é posible, pero que sería bonito, pero está claro que, neste caso, a tecnoloxía evolucionou demasiado tarde, e non chegou a tempo, pero tamén é lei de vida, algo inexorable, non somos eternos, e Alfonso viviu 95 anos!!!!!!!!, e viviu moi ben e tranquilo, case ata o final, a verdade e que non hai queixa.
Resulta que non fai moito, se puxeron an contacto comigo dende outra páxina dos USA www.ancestry.com, na que me facilitaron novos datos do paso de Catrufo por América. Resulta que acabou alistado para a Primeira Guerra Mundial, e nos datos que aparecen, está a súa firma, inconfundible, cunha caligrafía coidadísima. Só un dato curioso, a data de nacemento aparece cun ano de diferencia 1899 no canto de 1898, igual eso lle serviu para non ter que ir o frente. Polo menos á familia non lle consta tal feito.
Documento de alistamento para a Grande Guerra (Ist W.W.)
Tentarei insertar algunha foto da documentación.
Arqueoloxía nacional e extranxeira
1 de Febreiro de 2011Xa van case 6 meses dende o último post, nel comentaba as nosas holidays polo Barbanza-Salnés, e prometía que no seguinte, falaría da arqueoloxía da zona. Funo deixando, en parte porque tiña que falar algo malo da nosa arqueoloxía, e me daba pena, refírome á situación do Facho, en Donón. Decidín escribir agora pola situación que se produciu en Exipto cas revoltas populares.
Exipto é a nosa particular espiña cravada no calcañar, no ano 2.001 no mes de Setembro, tiñamos preparada e pagada a viaxe para sair o día 17, todo listo, as maletas case feitas e unhas gañas de ver todo aquelo, e de súpeto, vendo a televisión, avisan de que se estrelou un avión en NY contra o WTC, un accidente máis, non lle din importancia, pero ó pouco, outro mais, e outro, e un último creo recordar que en Pensylvania, e escomezan a aparecer reaccións no mundo árabe, e empezan a sair imaxes do Cairo no que se festexa o ataque terrorista. Non tivemos que pensar nada, anulámolo todo, o carallo unha chea de cartos (a penalización superou os 600 €) pero tiñámolo claro, amargarlle a nosa ausencia á familia, e andar nos con medo e mirando para todos lados, estaba claro que non era o plan que tiñamos pensado. Seguimos pensando que, ainda que non pasou nada, o final tomamos a decisión correcta.
Dito isto, retomo o tema comentado no primeiro parágrafo, a situación actual de revoltas, e a súa repercusión no patrimonio do país. Entraron no museo do Cairo, e devalixaron varias salas, entre elas unha con parte do tesouro de Tut Anjk Amon, manda carallo!!!!!, no Sancta Sanctorum do museo do Cairo, a imaxe de Zahi Hawas coidando a porta foi coma unha patada para tódolos que coñezo que aman o arte e o patrimonio. Xusto agora que parecía aproximarse o momento no que o museo exipcio de Berlín estaba entre a espada e a parede, e se ía ver obrigado a retornar o busto de Nefertiti xunto con outros elementos «roubados», saen uns energúmenos e botan todo a perder, e incluso fan perder certa lexitimidade os movementos revolucionarios/democráticos (ainda non é seguro, os islamistas radicais andan, ahí, ahí) que están xurdindo no país. Eses energúmenos por desgracia, hainos en todos lados, na Coruña, onte, prantaron unhes árbores pegados á gardería de Pedriño, e oxe xa partiran un. Imbéciles hostia!!!, era pouco reventalos a paus, que gañan con eso, nada, autoafirmarse coma energúmenos e demostrar que moitos seres non pertencentes ó xénero human, son bastante máis civilizados ca eles.
Ó problema vai a ser que o acontecido no Cairo, vai xustificar igualmente os do British, para non retornar os mármores do Partenón, dicindo que non cambiou tanto a situación, e que a inestabilidade política de certos países, recomenda deixar as cousas como están, e xa de paso, o altar de Pérgamo, en terras tedescas dende fai algo máis de 15 días (bueno vale igual 16… ou algo mais), que tampouco volverá a Turquía. Dalgunha maneira esas situacións de expolios nos bens culturales dos países solucionáronse na actualidade. Quen quere excavar en Exipto, por exemplo, ten que pasar unha chea de controis burocráticos, a parte de ter continuamente un inspector a «pe de terra», e que nin se lle ocorra sacar un cacho de ola do país, porque o comen, lóxico, vendo todo ó que pasou no pasado. Habería que preguntarlle o Sr.Galán e os participantes no proxecto Djehuty(www.excavacionegipto.com), web que sego asíduamente tódolos anos dende o principio, se os materiais que atoparon nas excavacións nos últimos anos estarán seguros no seu país de orixe. É algo complicado, na Galiza (outra vez a zeta, mmmmm) tamén pasou na época da dictadura, e antes. Houbo expedicións, creo que teutonas, que levaron parte, se non todo, do que atoparon nas excavacións dalgunhas antas e mámoas.
Bueno, pois despois desta longa disertación, vamos ó tema. O castro do Facho en Donón. Que curioso, as excavacións feitas nos últimos anos, foron en colaboración cun instituto alemán, de que me sona a min isto…. . Pois o dito, no mes de agosto fixemos unha visita o Castro do Facho, o tramo final do acceso é case impracticable para xente que non teña unha condición física case que atlética, terra solta, pedras a esgalla, pendentes importantes, esvaramentos seguros, etc, e imaxinade cun neno de case dous anos no colo nesas condicións, vamos rozando a irresponsabilidade por parte do pai, que foi quen insistiu en subir. Arriba, existiu un santuario galaico-romano onde atoparon máis de cen aras adicadas o deus, creen que indíxena, Berobreo. Pois ben, non hai nin unha soa ara reproducida, somentes nos carteis gráficos, pero se bota de menos unha reproducción física de polo menos un par delas; falta de cartos? debe ser iso. As excavacións totalmente abandoadas, a monte, medrando herbas por todos lados que apenas deixan ver nada, e para alguén que non teña especial interese no tema, só verá no sitio unha vista impersionante do Cabo Home e da Costa da Vela, pero a nivel histórico-Patrimonial, nada de nada de nada. O de sempre, gastamos unha chea de cartos en campañas de excavacións e non se divulga absolutamente nada, quitando as contadas notas de prensa que se publican nos periódicos locais/rexionais. Sen a chea de cartos que se gastaron, as vistas eran igual de fermosas, lástima deles, esperemos que se publique algo e que a investigación non quede nunha biblioteca para eruditos, se non, non ten sentido facer nada mais alí enriba.
A antítese deste xacemento témolo na Lanzada. Publicación en tempo real dos achádegos nunha web actualizada case que diariamente http://alanzada.wordpress.com/, visitas guiadas polos propios arqueólogos (Xurxo Ayán entre outros http://neixon.blogspot.com/), permitir os nenos axudar nas excavacións e publicación de todolos resultados das investigacións incluso hipóteses ainda sen contrastar, algunhas confirmadas no transcurso das excavacións e outras desbotadas, e un importantísimo achádego, pouco monumental, pero cunha significación tremenda de cara a reescribir a historia, unha factoría de liquamen cunha cronoloxía de antes do século II a.c. previa a chegada dos romanos, carallo!!!!!!!!, antes dos romanos liquamen na Gallaecia, ou como se chamara naquela época!!!!!!!, vaia home, pois según o que estudiamos moitos no bacherelato (lástima de Universidade, nunca mo perdoarei) os Kallaicoi eran unhes brutos de carallo que se emborrachaban e mexaban nunhas olas para despóis lavalos dentes con eles… , mira tí por onde resulta que igual a civilización xa andivera por eiquí antes de que os fillos de Rómulo pousaran a súa calliga. Resulta que os contactos cos púnicos/fenicios, cada vez están mais claros, e vai a resultar que o que para algúns era o cú do mundo, tiña bastante que dicir naquela época. Os que pasaban de cara á Bretaña ou viñan a recoller estaño ás Casitérides, igual tiñan por costume parar na Lanzada… xa veremos. O tema o de sempre, haberá ou non continuidade?, vendo todo o que apareceu, sería un pecado e dos grandes deixalo esmorecer, sobre todo ca implicación social que tivo, nas charlas, nas visitas, etc…, pero xa se sabe, os políticos sempre han de buscar unha desculpa, que se a crise, que se os cartos non chegan, que entón non podo mercar un carro oficial novo, que entón non podo ir comer tódolos días a non sei donde, bueno, estas dúas últimas pénsanas, pero non as dín, e o final resulta que son os verdadeiros motivos polos que non se invirte en patrimonio. Ogallá esté falando de máis, pero temo que teréi a confirmación das sospeitas no mes de xuño deste ano, cando o espírito da Lanzada vaia pouco a pouco esmorecendo. Repito, ogallá me teña que tragar estas verbas.
Vacacions 2010
17 de Agosto de 2010Volta o choio, onte incorporeime o meu posto de traballo despois de 15 días de asueto. Quince días que me souberon a gloria, 15 días que se dividiron en oito días de camping, estrenando a fregoneta dos meus pais, unha Mercedes Viano Marco Polo 2.2 que é unha auténtica marabilla, e sete días na Coruña, botando unha man os vellos na ampliación do «monte».
Os primeiros, Pedriño pasouno de coña, pensabamos que igual non se adaptaba, pero cas rutinas que nos impuxemos, non mais de unha hora de praia pola mañá, e sempre cedo, e pola tarde sempre a partires das 18:00, non houbo problema, e o de durmir na caravana, sen problema, o neno ca nai embaixo e o papá no extensible Westfalia do teito, comodísimo, por certo. O camping incríblemente limpo, Camping Cachadelos, na estrada que vai da praia da Lanzada de cara a Portonovo, enfrente do karting, recomendable en tódolos sentidos, nas duchas teñen mamparas e columnas de hidromasaxe, nunca sospeitaría atoparme isto nun camping.
É claro, estando na bendita Ría de Arousa, obligatoriamente nos pegamos unha homenaxe gastronómica histórica. Empezamos o primeiro día tomando unhas racións nos bares do porto de Portonovo, todo correcto. Seguimos cunha parrillada de marisco no mítico «Titanic» do mesmo pobo, vamos tódolos anos, pero non se repetirá. Non somos ningúns sibaritas, pero a tomadura de pelo séntanos bastante mal, xa é a segunda vez que nos meten un albariño de fai dous anos, e volvo a repetir que non somos sibaritas nin entendidos de viños, pero o básico referente os albariños, ata ahí chegamos, e pagando como pagamos mais de 80 €, non o considero procedente. Perderon uns clientes asiduos, importaralles un carallo, teñen clientes a esgalla, pero a xente vai pouco a pouco aprendendo, lástima que sigamos con esa mentalidade de aldea de meterlle os de fora o primeiro que se nos ocorra, desta pincharon, non eramos de fora, poderían poñer un cartel na entrada, só madrileños, eles verán, na globalización os de fora tamén terminan aprendendo e recoñecendo o que realmente é bó, ainda que non viran viva unha nécora na vida. En canto ó referente a parrillada de marisco, estando donde estabamos, e tendo o xénero que teñen, moi decepcionante, estaría ben se estiveramos no Courel, ou nun pobo do interior, pero na costa… non señores non, na costa se se pretende cobrar calidade, tense que servir calidade, en tódolos sentidos. O único salvable, o trato, bo trato.
Mércores tocou O Grove, fomos ata a zona do porto, onde coñecemos algún que outro restaurante, pero preferiamos aconsellarnos pola xente do lugar, e no vrao é un pouco difícil dar con xente do sitio, así que tiramos de intuición e lle consultamos a un vendedor da Once. Tate, oriundo aconsellounos un restaurante. Trabucamos, pois no pobo hai dous co mesmo nome, pero a verdade e que non nos podemos queixar, parillada de pescado con calamares e salsa alioli. Neste caso pagamos bastante menos e a calidade era considerablemente maior.
O xoves vaixamos a Portugal, á Fortaleza, para ver se atopabamos uns trapiños para o neno e algo de roupa de cama. Xantamos nun restaurante novo que hai entre as tendas do final do segundo recinto: un bacallau a brass e uns filetes de bacallau impresionantes. As sensacións de país subdesenrolado en en crise económica perpetua que tiñamos de Portugal, van cambiando paulatinamente. Seguen mantendo as súas tradicións, que a algunha xente lle poden parecer anacrónicas, pero que a min me parecen unha «non renuncia» as súas raíces, a súa identidade como pobo, algo que por desgraza creo que estamos perdendo na Galiza, tendendo a parecernos cada vez máis ó resto, globalizándonos e perdendo formas de vida que xa non se van recuperar xamais. Pola tarde fomos ata Donón, en Cangas ó Cabo Home, a visitar o Monte Facho, xa contarei noutro post, unha peniña… .
O día seguinte fomos ata Sanxenxo, ou como se oe moito por eses lares Sanjjjenjjjo ou incluso Sanksenkso. Tomamos unhas racións nunha terraza que debía rondar os 40 grados, pero a calidade do producto era boa, e o prezo aceptable. O único «pero» é que as conversación que tiñamos de redor e o ambiente xiraban sempre en torno o mesmo, os cartos, «eu teño non sei que, mira ese iate, é unha merda», básicamente o que se supón que é a jet-set da sociedade, e que se deixa caer por Galiza, demostrando por qué son diferentes ós demais, dende logo diferentes a nos por suposto, non temos nada que ver, culpa nosa por meternos a sabendas onde nos metemos, se non che gusta o ambiente dun sitio, non vas e punto. Pero é curioso como se queren diferenciar do resto, na forma de vestir, incluso nos andares, recordo unha cousa que me contou meu pai cando foi a unha conferencia de psicólogos en Xenebra a principio dos oitenta, nun estrado puxéronlles unha serie de individuos, e polo seu aspecto físico, tiñan que diferenciar quenes eran os enfermos mentais (creo que esquizofrénicos) e cales eran os sanos, pois o mesmo con esta xente, non fai falta nada mais que ver como visten e como miran a xente que non se axusta o seu perfil social (nos non andamos coma punkis anarquistas, vestimos normal, ou o que consideramos normal, limpos e arreglados, pero sen etiqueta, nin cucudrulo nin un subnormal enrriba dun cabalo facendo polo, ca tradición que temos neste país dese deporte………., e cada vez o símbolo do xinete enriba da súa montura mais grande, para diferenciarse, hai dios!!!!!………………, deben ser reminiscencias de unha educación nun colexio pijo e de monxas, xa se sabe, un acaba aborrecendo o que lle tratan de impoñer, ainda que sexa sutilmente). Pola tarde fomos ata a Illa de Arousa, entramos na oficina de turismo e nos deron algo de información sobre o que podiamos ver, o Faro, o parque natural, a conserveira mais antiga de Galicia. Fomos ata o faro que rehabilitaron coma restaurante e tomamos un refresco, precioso, unhas vistas da ría alucinantes, de noite ten que ser a ostia!!!!!!!, volveremos, seguro que sí.
Sábado chegou ó apocalipse, a irmá da compañeira aconselláranos comer nun restaurante da Illa no que daban unha parrillada de peixe pa flipar. E non esaxerou nadiña, pa flipar. Non sabiamos o nome, pero o preguntarlle a un municipal e darlle a referencia da parrillada non tivo dúbida: «Brasería A Salga». E así foi, reservamos mesa para as dúas e media, fomos os derradeiros, non quedaba xa nada mais libre, unha convención de testigos de Jehová ou algo así copara todo o aforo (andaban cuns carteliños indicando o nome e o seu lugar de procedencia, igual non eran testigos de Jehová, non sei, pero tiñan pinta de congregación relixiosa). Pedimos a Parrillada de peixe e marisco, e cando empezamos a comer, eu case me boto a chorar, notábase que o peixe era do día, igual que o marisco, zamburiñas, navallas, mexillóns, peixe espada, bonito, rodaballo, e quen sabe que mais peixes que non dabamos identificado, boííííísimo, repetiremos seguro, e o prezo razoable, incluso barato, 39€ a parrillada, a parte viño e postres (por certo o viño albariño da casa, notábase o sabor forte dun albariño feito sen procesos escesivamente elaborados, pero sabía a gloria). Pola tardiña demos un paseo polo parque natural do Carreirón, que praias, case infinitas en número, pequeniñas, que entorno, que area, que piñeiros, reitérome ata a saciedade, volveremos seguro, non ten nada que envexar ó Caribe que nos amosan na TV (non coñezo o Caribe, pero vendo o Carreirón, paso…….., millor quedo na casa, a dúas horas escasas de Brigancia, sen ter que coller vos nin caralladas, por Dios que non se masifique, sería unha perda irreparable).
Domingo, quedamos a comer na casa dos sogros da irmá da compañeira, xente que non coñeciamos antes, pero da que tiñamos inmellorables referencias e que quedaron curtas. É curioso cando vas a coñecer unha xente e tes xa a sensación de sentirte como na casa antes de entrar. A confianza ca irmá da compañeira e o seu mozo é absoluta, pasamos xuntos algúns fins de semana na casa, e temos formas de pensar moi parellas. Cando chegamos a Castrelos onde nos recibiron o pai e a nai do meu concuñado, decatámonos de que estabamos na casa, xente mais que sociable, aberta, un dase de conta cando o reciben nun sitio e están encantados de recibilo. Levaban tempo mandándonos avisos de que querían xuntarse con nos un día a comer e así coñecer a Pedriño, e este foi o día. O neno portouse como se esperaba del, coma un neno. A educación que lle intentamos inculcar os pais e de sociabilidade absoluta, tratar de superar a timidez que padecemos nolos dous, cecais a compañeira máis ca min, e de momento vamos por bo camiño, Pedriño rise moitísimo, ainda que non coñeza de nada a persoa que ten diante, non estraña a ninguén, e é un pouco traste, pero á súa idade, de momento, mais ca enfadar, as súas trasnadas fanche escachar ca risa (amor de pai, seguro). Bueno en canto ó xantar, inmellorable, uns entrantes de paté caseiro, e morcilla de arroz de Burgos (eles son de alí por parte da nai), de primeiro unha fonte de nécoras que aquelo daba gusto, devorei dúas, concienzudamente, sen deixar nada, da ría, boísimas, sobrou media fonte, lástima delas, pero se como unha mais, non podo seguir comendo, e de prato forte churrasco de porco, rediós!!!!!!!!!! pa morrer reventado. O viño, albariño caseiro, forte, pero cun sabor a mosto que facía tempo que non apreciaba, incluso algo doce, riquísimo. E de sobremesa unha crema de augardente que xa coñecía, pero que disfrutei como o primeiro día, e como lle dixen a Christian, «trae paquí » o caneco que está malísimo, sí o recoñezo, recunquei, e máis de dúas veces, pero non me fixo dano ningún. Na sobremesa apareceu o cuñado da irmá da compañeira, tiña ganas de coñecelo, sabíamos del e él de nos por referencias e encantoume. Un rapaz novo, polo menos mais ca min, pero ca cabeza tremendamente ben amoblada, caeume de coña, falei con él de pesca, de cebos (adícase a recoller un verme que lle chama pólvora ou gavilán), da zona, de todo un pouco, é neneiro, nótaselle, enseguida colleu a Pedriño no colo, e Pedriño portouse sorindo e facendo mais trasnadas. Pola tardiña fomos ata a praia do camping, e o rapaz, motu propio, foi a coller gavilán para que coñecera o becho, e nunca o vira, e moi parecido a miñoca de terra, pero é de auga salgada. E pasou o día, foi un día completo, pasámolo de coña e coñecemos xente nova que sen dúbida merece a pena. Graciñas familia, de corazón.
E así rematou a semana de camping, houbo arqueoloxía, claro que sí, O Facho (Berobreo), A Lanzada, pero diso falarei no seguinte post. A segunda semana de holydays cachando en San Cosme, montando un pendello de pedra para as ovellas que van mercar meus pais, para que disfrutemos todos, pero especialmente os netos Pedriño e Eva, a pícara cumplirá un ano en Santos e xa empeza a facerlle chiscadas a Pedriño, e Pedriño a ela, de momento os ciumes son controlables, a ver como vai a partires dagora, pero pinta ben, parece que se van a levar ben os curmanciños.
Novas dende New York (Continuación do post «O meu bisabó Alfonso»)
25 de Maio de 2010Esta fin de semana decateime do moitísimo que facilita a búsqueda de información a rede. Pode parecer unha parvada, é evidente, pero cecais non tanto.
Vendo un documental da National Geographic entereime de que nos USA dixitalizaran tódalas entradas de inmigrantes a través da illa de Ellis en Nova York. Tódalas entradas, son coma 25 millons de datos!!!!!!!!.
Coma xa comentara nun post de fai algún tempo, tiven un bisabó que emigrou os Estados Unidos a principios do século XX, pero pouco mais concreto sabía da data. Cando escoitei o tema no documental, apuntei a web, www.genealogy.com, e coma sempre me trabuquei. A compañeira insistía, non é genealogy, e directamente poñendo a Illa de Ellis ou algo así, e eu túzaro coma son, primeiro tentei o outro. E claro, tiña razón a compañeira, a web correcta era www.ellisisland.org .
Pois ben os dez segundos de meter os datos nesta páxina descubrín que tiñan fichado o meu bisabó. Orixen: Sesanio, Coruna Spain, era evidente que houbera un erro na transcripción, o documento orixinal tiña case un século, e onde poñía orixinariamente Sésamo, eles veron Sesanio. Entrei no link sen decatarme que non me rexistrara, e non me deixaron acceder. Rexistreime, e a miña sorpresa foi enorme. Nese documento non so aparecían os datos da orixe do meu bisabó senon que tamén aparecian os do meu tatarabó Xan!!!, era él a referencia que puxeron de dirección do meu bisabó en U.S.A.. Desta forma conseguín non só a data da primeira entrada del en norteamérica, senón os datos da dirección postal dos dou alí, así como datos físicos do fillo: cor dos ollos, do pelo e que tiña unhas pequenas marcas, derivadas da variola que padecera de novo, e que conservou o resto da súa longa vida («trace of small pox on the face»). Incluso di o importe de cartos en metálico que levaba enriba, neste caso 30 $.
Tirarei do fío a ver onde me deixan chegar, polo momento solicitei unha amiga unha traduçao into english (seguro que millor co meu pachangueiro) solicitando unha copia do orixinal deses datos así coma unha foto do barco en que chegou. Xa lles informei dos erros que teñen nos datos, a ver se os corrixen. Levaríame unha gratísima sorpresa se é así.
Retorno a Borneiro
26 de Abril de 2010Xa vai para tres anos da última visita que fixeramos ó castro de Borneiro. Fora cando aínda Pedriño non nos trocara a vida definitivamente.
Foi a primeira vez que o levei a visitar restos dun xacemento arqueolóxico. Evidentemente non pretendo que entenda nada, pero houbo unha cousa que case que me fai chorar. Nada mais superamos a muralla da croa e aparece ante nos os restos das casas, ó neno abriu moitísimo os ollos e a boca e berrou sinalando as casas!. Bo sinal! Bo comezo!.
Gustoulle o que viu, loxicamente non entendeu qué eran o conxunto de pedras, nin cando papá e mamá insistían en dicirlle que eran casas; él ainda non fala nada, apenas chama por nos dicindo «mamama» e «papapapapa», e moito menos podemos pretender que interpretara algo do que viu, pero sí que considero importante que lle gustara a imaxe que viu, botouse a rir e a correr entre os muretes.
Nunha parte un pouco chaira démoslle de merendar, como sempre insistíndolle mil veces, non saiu o pai en canto ó comer. Despóis seguimos dando unha volta polo castro, o que sí non lle vai nada é que lle dean as herbas na cara, e cando cae tampouco lle mola nada o tacto da area, de momento ta moi urbanícola, pero xa o iremos cambiando.
Polo que respecta a visita, finalmente vin o monumento con forno ca pedra colocada. Pódese adiviñar mais ou menos a estructura, recordando o de Espasante, o forno ó fondo e a entrada, pero a verdade e que está demasiado encaixada, como se a grande torre da muralla que hai xusto endiante, fora posterior e se construira enrriba da entrada da sauna, se non ía ser incómodo de carallo entrar. Estaría de coña que desenterraran o de A Atalaia que parece que atoparan xa nos anos 70, pero que non foran quen de sabelo interpretar coma unha sauna castrexa.
Pedra Formosa (nas galegas non o son tanto, ou sí, según por onde se mire) do monumento con forno.
Séguense botando en falta carteliños informativos, a xente que non saiba un pouco do tema non creo que se entere de nada.
Á saída fumos ata Dombate a ver como ían as obras do centro de interpretación. Non recordaba que quedara tan lonxe da carretera o dolmen, eu creo que cambiaron o acceso, porque antes estabas xusto pegado ás pedras e agora velas de lonxe. Polo que puiden ver, fixeron unhas catas previas para ver se atopaban algo, pero entendo que non, porque xa están levantados os «fundamenta». Aquí si hay un carteliño explicativo da tipoloxía das antas e da de Dombate. Pouco mais puiden ver.
O chegar a Baio conseguín convencer a muller para achegármonos ata Vimianzo para ver como ían os traballos no Castro da Barreira. Por unha excompañeira de traballo dela, que ten certa relación cun coñecido arqueólogo (Tito Concheiro), nos enteramos de que rozaran a silveira na que estaba convertido o castro. Paramos na estrada e crucei eu só ata a croa. Fai tempo que non vou a Viladonga, pero dame a impresión de que iste é bastante mais grande. Unha das murallas está perfectamente conservada, e non sei calcular, pero na parte interior debe de pasar dos 10 metros e na exterior, incluido o foxo creo que chega os 20 (igual esaxero, non sei calcular moi ben). Noutras partes as tarefas agrícolas esborrallaron o paramento exterior, pero por dentro non se ve moi afectado, quitando a parte que levou por diante a estrada cara Fisterra.
Gustoume, xa o visitara varias veces pero nunca puidera entrar pola silveira que tiña enrriba, agora vese perfectamente parte da planta, en forma de ril, cunha pequena escotadura no medio do castro. Agora a esperar que comecen as excavacións, si é que as fan, a simple vista non se distinguen muretes, así que non creo que os restos teñan moita potencia, e menos estando tan cerca dun nucleo de poboación; as casas castrexas serviron de canteira seguro. A ver se neste veran, traballan algo nel e podemos ver algo mais.
Tratarei de colgar algunha foto máis adiante.
AS FRAGAS DO EUME…. Ó CARALLO
21 de Abril de 2010Acabome de enterar da posible autorización da Xunta para comezar a explotar unha mina de mineral a ceo aberto (andalucita, chámanlle) a unha empresa creo que británica-surafricana ou algo así.
Nun principio non soa tan alarmante, unha mina ten que pasar os estudos de impacto ambiental e toda unha serie de trámites administrativos para evitar facer barbaridades, polo que se entende que a sua situación será nun sitio alterado ou sen valores paisaxísticos e ambientales, etc, etc, etc…. Seguindo esta hipótese ata pode parecer algo positivo para levantar a economía do país, estando ésta como está. A sospeita aparece cando che contan que foi un proxecto medio autorizado polo goberno de Don Manuel, e que o bipartito parou.
Podese pensar: claro, estes de esquerdas sempre tocando o carallo, e dicindo a todo que non, e sen pensar no progreso económico do país e do empresariado local (británica-surafricana, ¿ó local? de carallo!!!), ou como me comentara un antigo compañeiro de clase referíndose a unha das nosas centrais térmicas na que tiña un familiar na dirección: os ecoloxistas!!!!!!!!!, sempre igual, pero quítalles a luz, e a ver que fan!!!! (traducción ó galego do castrapo que falamos en «La Coru»).
Pero claro, lendo ó titular do post enténdese a alarma: van a facer a explotación a 50 metros das Fragas do Eume!!!!!!!!!!!!!!!. Volvín a leelo porque pensei que me trabucara, pero desgraciadamente non, a 50 METROS!!!!!!!!!.
Para quen non coñeza as fragas do Eume, simplemente dicirlle que é o único vestixio que queda no país e prácticamente en toda Europa de Bosque Atántico orixinal. Fai meses xa oubera problemas cando na parte alta do río se fixeran as obras da autovía Ferrol-Vilalba, cando se alteraran os PH das augas. Problema que se paliou dalgunha maneira pero que tivo importantes consecuancias para a fauna piscícola do río. Agora o que se plantexa é unha obra o estilo da Mina de As Pontes ou de Meirama!!!!. Señores non é unha cousa de estudos técnicos, é algo de sentido común!!!!!!!!, a quen se lle pode contar que unha administración supostamente que pensa no futuro do país lle dé para adiante a semellante barbaridade.
A memoria da xente está esvaecéndose, pero as consecuencias das dúas explotacións de carbón antes comentadas estámolas vendo na actualidade, o burato que fixeron quéreno cubrir de auga, e eso é o que entenden por recuperar o terreo, convertir en lagoas artificiais os ocos aproveitando as augas dos regatos darredor (cona!!, resulta que antes dedicábanse a desecalas, como na de Antela, e agora a facelas, que curioso), económicamente moi ventaxoso en relación o que lles custaría volver a poñelas cousas como estaban, e total neste país faise unha campaña de márketing poñendo barquiños e catro monas facendo esquí acuático ó American Way of Life (ca tradición que temos neste país de esquí acuático, ………….) e eiquí a aplaudir todo Cristo. Os «peros» referentes a que a auga é aceda de mais porque ó contacto co lignito acidifícase, eso se soluciona botando un pouco de cal e xa está, prepárase un informe técnico independente (curioso o de independiente cando quen o paga é a propia compañía) e listo, e cando dentro de unhes anos, un non se poida achegar a agua, xa que o metelo pe disólvese, pois non haberá a quen botarlle a culpa, o técnico de turno levará xubilado sabe Dios fai canto, ou directamente non se apreciará responsabilidade na firma dun informe encargado pola respectiva compañía.
Pois eso, que se non hai algún dando polo cú un pouco, as cousas fanse por decreto e apartando o que atopan polo camiño; no caso de Meirama-Encrobas foi aquel crego, Moncho Valcarce, que conseguira que as valoracións das expropiacións se axustasen a un prezo máis próximo ó xusto, que se non ían pa fora cunha man diante e outra detrás (e esto en plena época «Del Caudillo», curiosa coincidencia de tendencias de pensamentos políticos, na que se soen facer este tipo de actuacións; todas elas ca xustificación do progreso económico). Habería que preguntar si ese suposto progreso económico segue sendo o mesmo, contando os oriundos que quedan traballando en Meirama, cando o burato, agora sí que o temos que comer, guste ou non.
Pois nada, o dito, que cando dentro de dez anos botemos as mans a cabeza pola desfeita do que agora ainda hai pero que xa non haberá, como cando se mira para a desembocadura do Xaias no Pindo, única desembocadura en cascada de Europa, e pechada por un encoro cuxa concesionaria e tan respetuosa co medio ambiente, botarémoslle a culpa á dictadura… Ai non carallo!!!!!!!!! que agora vivimos en democracia, ou eso nos queren facer crer.
QUE VIVA ESPAÑA!!!!!
10 de Febreiro de 2010Retomo a actividade no meu blogue para comentar unha nova derivada dunhas declaracións de certo modista que dice ser galego, non poño nome, non lle quero facer ainda por riba «publiacidade», no que bendecía os beneficios dun sistema de despido libre.
O título ven o caso, de que, desgraciadamente non é unha postura illada e pouco común entre o empresariado español, mais ben o contrario, por eso o de xeneralizar que viva España, e non que viva Galicia, ou que viva a Pobra de Trives, de onde é oriundo o interfecto este.
Pois ben, o comentario deste empresario, insistía en que a única maneira de sair desta xa fonda crise (e ainda o que queda) era flexibilizando o mercado laboral impoñendo o despido libre (entre outras lindeces referidas á sociedade do benestar), para así recuperar a creación de emprego no país. Curioso cando menos, que se plantexe ista solución, e dicir botar a todo Cristo gratis «a la puta calle» para mellorar o sistema laboral do país, manda carallo!. Curioso tamén que certa parte da política española, calasen coma putas, despois deste comentario, cecais porque está lixeiramente próximo o seu plantexamento (vamos, que é calcadiño), na súa mais que evidente próxima subida ó poder.
Eu non digo que as indemnizacións non servan para que certa parte do proletariado (minoritaria, eso sí), se deixe levar e vivan ca idea de que, non me poden botar porque cústalles unha pasta, e se adique a encadear baixas e absentismos a medio xustificar, con baixas productividades e rascada de collóns (perdón polo de rascada). Vivín casos dese tipo, non vou entrar en si xustificados pola actitude do empresario ou non, pero, nalgúns casos parecéronme do máis inxustos por parte do traballador; vivín tamén situacións laborais nas miñas propias carnes («fascismo empresarial») que poderíanme levar a esas actitudes, e que simplemente decidín solucionar e renunciar os meus dereitos, collendo a porta e marchando.
Indo o miolo do tema, faime gracia a xustificación de esa posible medida, dicindo que é a tendencia anglosaxona, e que é a que está imperando no mundo. Parece que nos esquecemos que U.S.A. e U.K. están tamén en crise, e que precisamente nos U.S.A. a tendencia da súa política é mais ben a contraria (se lles deixan ir por ahí, finalmente, os lobies de merda que manda no cotarro). Curioso é tamén, que se obvie que a protección social para a xente desempregada é moitísimo maior neses países, polo menos no que a U.K se refire, con axudas ó aluguer que chegan practicamente a cubrir o importe semanal do mesmo, entre outras moitas cousas e que esa protección conséguese con maior presión fiscal, tamén ás empresas (ai carallo, pero eso sí que non lle interesa). Resulta que o xastre este (con todo ó respecto a esa profesión, véxase cales son os meus orixes e o nome deste blogue), pretende que certas políticas laborais de paises do sudeste asiático as que estará afeito cas súas subcontratas (e non me refiro o seu ben querido Xapón, se é que se lle pode considerar sudeste, imaxino que non), se trasladen a un país europeo, é dicir, plantexar condicións tercermundistas no suposto primeiro mundo. De feito outra das lindezas comentadas era que a sociedade de benestar non era sostible, vamos resumindo que vivimos demasiado ben; manda carallo, que eso o diga un F.D.P., que pasa media vida en viaxes de pracer, no Xapón, por exemplo; sí, o resto do tempo o pasa traballando, é certo, pero para él carallo!!. A ver si se entera este Mamón de Merda, de que si empeoran as condicións laborais, a xente deixa de consumir, e se adica a cubrir as súas necesidades básicas. Dame a impresión que nesas necesidades non está a de mercar un traxe ou un vestido do modisto este. CLARO COÑO!!!! xa o entendo, resulta que o comentario é somentes política de marketing!!!!, para aproximarse ainda mais o seu público obxetivo, xente con alto poder adquisitivo, con ideas pouco menos que reaccionarias, e vinculadas normalmente ó mundo empresarial, e non indixentes proletarios, que non se poden permitir mercar roupa nun dos «pendellos» desde personaxe. É dicir, profundizar na diferenciación de clases.
O que tamén obviou o modisto este, é que nun entorno empresarial responsable, no que as decisións laborais que toma un son consecuentes e se cavila antes de mandar un »a la puta calle», vamos que eses despidos son xustificados, podería plantexarse, non digo un despido libre, pero sí algo similar menos radical. Nembargantes, nunha república bananeira coma esta na que vivimos, na que unha máis que maioritaria parte do empresariado, son unhes auténticos piratas laborais, que por exemplo, entre outras cousas, fan firmar liquidacións en blanco ó persoal onde pon «recibín», para evitarse ter que liquidalos (pasounos algo similar na miña casa, e cando recibiron a negativa por resposta, tentaron mercarnos ofrecéndonos pasta; PUAG que noxo!!!!), e cousas similares, e que non fan cousas peores porque teñen medo, imaxinemos unha situación na que, tocante ó despido, se lles diga: «Ancha es Castilla». Vamos, como se o estivera vendo: «mira neno na nómina pon 1200 €, pero como son o teu xefe, tí cobras so 400 €, eso sí, firmando que cobras 1200 €, e non me toquelo carallo, porque teño moitos esperando para cubrir o teu posto, e se non che gusta, xa sabes…» ou «que tes a muller parindo?, non é o meu problema, ou fas as horas extras que non che pago, ou a -le pute rue-». Sí señores sí, ese é o panorama empresarial español, no que o xefe dos empresarios, presidente da CEOE, deixa a un montón de xente cunha man diante e outra detrás, se adica a vender billetes de avión para dentro dun mes, cando sabe que vai a pechar pasado mañá, e ten os santos testículos de escudarse en que él é un mero accionista e que non ten responsabilidade na dirección das súas propias empresas, veña o veña, o que tiñas que estar é, en Nanclares de Oca, en Teixeiro ou en Monterroso, en prisión preventiva a espera de xuicio por «presunta» (volvemos co presunta, e non sei de qué) estafa. Si ese é o xefe, e da ese exemplo, coma serán a maioría que ten debaixo. Ollo non digo todos, coñezo empresarios que lle dan cen mil voltas a moitos currantes pseudo-sindicalistas que se escudan nas súas reivindicacións para ocultar a súa incompetencia e vagancia.
DIXEN!!!!!!!!!!!!!!!!
DE VOLTA Á INFANCIA
13 de Novembro de 2009O día 7 de Outono pasado o meu fillo Pedro cumpliu o seu primeiro ano de vida. Dende que naceu, quitando as malas experiencias derivadas do funcionamento do Servizo Galego de Saúde, xa comentadas en anteriores ocasións, experimentamos na casa moitas sensacións a grande maioría positivas e tamén unha sensación de rexuvenecimento xunto con outra de avellentamento.
Explícome:
Avellentamento, xa que, ver que tes un fillo, date unha idea de que, en certa maneira, cumpliches o ciclo natural da renovación das xeracións, e daste de conta que xa non es a última xeración da túa linaxe, xa tes outra tras de tí.
Rexuvenecimento, xa que agora recuperas certas cousas coma os cumpleanos e esas tartas de bolacha mollada en Sanso, manteiga e chocolate que fai tan ben a miña tía abuela Amadora (e que de pequeno adornaban as mesas de todalas festas da familia) e ademáis podes aproveitar certas afeccións que tiñas esquecidas, por vergoña de que te chamaran infantil (xa o sei papá sigo sendo un infantil), botándolle a culpa ó neno:
Véxase conversación:
Eu: – Xa ves neno, pediume o excalestric, púxose pesado, e convenceume
Colega: – Pero se so ten un ano e non fala!
Eu: -Mira neno, coma dí o conto: El gato es mío y me lo _________ cuando quiero
(igual para quen non saiba o conto non lle entende a gracia, pero crédeme tena, non vos preocupedes, preguntade e volo conto).
Bueno pois unha das afeccións que tiña un pouco esquecida, pero sempre na mente, en certa maneira, era a de facer unha maqueta a escala (mais ou menos pequena) dun barco romano de carga, dos que levaban as anforas olearias cheas do idem (aceite), de garum (salsa feita de tripas de peixe fermentadas ó sol, soa moi mal, pero polo que contan debía de ser unha delicatese, puajjjjjjjj) e viño, entre outras cousas, das costas da Hispania ata a capital do imperio, Roma. Outra alternativa, tamén era a da maqueta dunha trireme romana, das que saian en Ben-Hur. Adjxunto a continuación unha foto dunha grega pero que pode ser suficientemente gráfica, vamos, unha chulada.
Pois, eso que estando en plena febre de neoinfantilismo, xa encargara un modelo de trireme industrial, fai unha semana, nunha páxina de Pamplona, para logo, unha vez montada a industrial tentar facer algo similar ó da foto. Ó problema aconteceu cando me dixeron dende a devandita páxina que o casa distribuidora non era especialmente seria, e que igual quedaba sen o xoguete (espero que os cartos mos devolvan en breve). Resulta que ó fabricante do xoguete é ruso, pódese pensar que entón está todo perdido, a diferencia idiomática e de distancia pode parecer insalvable (véxase entre outras cousas alfabeto cirílico en lugar de latino), pero claro, ahí está o caracter internacional dos galegos, e a sorte de ter familia esparexida por todo o mundo, un primo arxentino, que anda retornado por estos lares, é que frecuenta a nosa casa, está casado cunha rusa (agora xa é prima miña, non é interese, é que quede claro). Él fala perfectamente ruso, non se defende co cirílico no ordenador, pero á muller lóxicamente sí, así que igual por ahí podo solucionar algo.
Ainda así, acabo de mandar un correo electrógeno deses, ó museo dos barcos romanos de Pisa (Italia) www.cantierenavipisa.it , para que, se teñen a ben, me faciliten planos, ou imaxes, ou maquetas, do que quero facer (para elo valinme dunhas clases de italiano que tiven no anterior chollo, ves sempre se saca algo en limpo, por moi mal que se pase nalguns traballos, gracias especiales a miña professoressa Giulia). E xa chegando case ó onanismo e ó conto da leiteira, penso motorizalo ca axuda dun colega afeccionado ó aeromodelimo para que navegue coma os de antes, non cunha hélice oculta non, dándolle os remos, pffff esto sí que é unha macaca mental.
Mais adiante penso tentar facer unha maqueta do faro da miña cidade (eso pode ser algo máis fácil, teño unha chea de libros e planos do que suponse sería o seu aspecto no século II, máis ou menos), e unha da miña ben querida cidadela de Sobrado (sí xa sei papá, idade mental cinco anos, como moito).
Ahí queda iso!!!!!, o carallo vai a ser de onde saco eu o tempo, sendo pai primerizo e traballando 8,5 horas ó día, vaime levar anos, pero ó caso e ter unha ilusión (coma dicía o anuncio).
Manda Carallo!
4 de Novembro de 2009Retomo a actividade do blogue con novas gañas de jomitar o escoitar a radio: resulta que os presuntos (non sei por qué) políticos currutos (que diría Paquiño Vázquez) non queren sair nos medios de comunicación esposados. Pero de que vamos home, en que país vivimos?. A ver, a un paisano que presuntamente (este igual con mais razón) rouba nun super un xamón para comer, é resulta que é ibérico 5 J´s (digo ibérico 5 J´s, para que pase dos 400 € e sexa considerado roubo e non furto), a ese que o saquen no telediario, pero un FILLO DE PUTA, supostamente administrando os bens comúns de todos, que en mala hora foi elixido polos cidadáns, nunha votaçao, e que se dedicou a recalificar terreos a cambio dé, ou diretamente meter a man na caixa do Concello, Ministerio ou Organismo Público correspondente, non a ese non, pobriño, ó outro do xamón sí, porque o perxudicado directo está máis claro, pero a este non oH!.
PUTA QUE O PARIU, xa chegamos ó límite da sinvergonzonería, presunción de inocencia, de qué fillo de puta, para tí sí pero para o do xamón non, veña o veña, o que había é que metervos nunha gaiola cun traxe a raias, como meteran ó de «Sendero Luminoso» no Perú hai unhes anos e sacarvos na TV como espécimen digno de ver nun zoo, para escarnio público, e darlles os nenos pedras para que volas guinden. Resulta que agora hai que respetar a vosa intimidade e presunción de inocencia, pero os cidadáns que se quedaron sen as axudas para a dependencia, por exemplo, porque os cartos gastáchedelos vos en PORCO, PUTAS E VIÑO, que lles dean polo cú non, ajjjjjjjjjjjjjjjjj (primeira jomitona). Estou totalmente en contra da pena de morte, de feito os paises que a manteñen considéroos terceiro mundo, ainda que non o sexan (U.S.A.), pero por veces dame impresión de que neste puto país de merda o único que funciona é a man dura (sempre e cando os que a administren non se corrompan tamén). A solución non a sei, pero creo que deixarvos cunha man diante e outra detrás, non estaría de máis, a parte de pasarvos unha longa temporada á sombra. Que roubaches X €, perfeto home, pois agora a picar pedra entrando de peón nunha obra pública ata que se recupere o roubado; pero claro, non hay cemento nin ladrillos de oito, que cheguen para recuperar o que roubáchedes e, a parte, quen é quen de saber realmente o importe, porque ós cartos en »B», diñeiro nejro, ou como carallo lle chamedes, non deixa rastro nin constancia. O catalán ese da música incluso meteu pa dentro os seus consogros, como dí un compañeiro meu de traballo; estades enfermos, facédevolo mirar, que é algo malo sejuro.
Tiña pensado que a «currución» (Paquiño me a-molas) era intrínseca na política, pero que aparecía ó cabo dos anos, ou polo menos nalgunha xente non ía de principio, pero agora resulta que non. Unhas siglas como as de Terra Galega, que poderían entenderse como alternativa non nacionalista, ou menos nacionalista na Galiza (ui con «z», escapóuseme), resulta que están de merda ata o occipucio/jorxa (por tras e por diante). Para que logo digan, como lle dixeron na Arxentina a Enrique Pinti: «non nos metas a todos no mesmo saco», e él respondía «como vos vou a meter no mesmo saco home, SE NON CABEDES, e a demáis QUE CHEIRO A MERDA!».
Absolutamente descorazonador, polo que a min respecta, xa conseguíchedes que non volva outra vez a exercer o MEU dereito ó voto, non quero sentirme responsable de que os meus vellos, veciños, ou quen sexa, queden sen as axudas públicas porque algún fillo de puta coma vos gastounos na voda das súas fillas : 200.000 € cada unha, pero de que vades, ajjjjjjjjjjjjjjjjjjjjj (unaltra jomitona). Por unha vez e sen que serva de precedente collo con pinzas un comentario do ex-presidnete do estado estando totalmente de acorto con él (co comentario, claro) referente a que é moi perigoso que a xente entenda o sistema político que desfrutamos coma algo totalmente corrupto e malo, poderíamos voltar a sistemas do pasado nos que nin siquera habería o recurso á pataleta. E para os que me argumenten que neste sistema polo menos me dan o dereito a opinar respóndolles como responde Enrique Pinti: que me dades que fillos de puta, o dereito a opinar é meu, non mo dades vos.
En resume: que gobernen as putas que os seus fillos non saben!.
Que viva a democracia.
25 de Setembro de 2009Retomo de novo o meu blogue para comentar unha nova de esta mesma mañá publicada en La Voz de Galicia: sic «Malestar en el BNG por el fichaje de Anxo Quintana por la Cope». Eu non sei se é que me perdín algo, sufrín unha abdución e aparecín nun universo paralelo e invertido (non se ofendan non é homofobia, é ademais, como está últimamente de moda, eu tamén teño moitos amigos homosexuais; bueno vale excompañeiros de traballo, pero son boa xente). Agora resulta que o «ex-lider» de un grupo nacionalista de esquerda (case que ultra esquerda) entra de tertuliano na cadea do obispado, MANDA CARALLO!, que expresión galega mais bonita e tan oportuna!!.
A política dame noxo, pero noxo do incontrolable, do que fai jomitar, do que reventa o fíjado, non hai un que se salve, nin dereitas, nin esquerdas, nin nacionalismos, nin centralismos, son todos iguais (pode parecer un tópico, pero é a Puta Realidade); se non vales pa outra cousa, afíliate a un partido e métete a político, da igual por onde vaian os teus pensamentos, iso é o de menos, xa verás como che vai millor a vida. Temos exemplos clarísimos e ben recentes:
Na miña ben querida Brigancia, o ex-alcalde militante do partido «psoecialista», cuns peinados extremadamente parecidos ós de un gobernante alemán da primeira metade do século XX (somente parecido, non estou insinuando nada) e tremendamente próximo ó pensamento dun ex-ministro do réxime fascista que padeceu este estado durante 40 anos, ó que se dirixía chamándoo Don Manuel… pffff
Por outra banda, o alcalde da capital do estado, descendente de republicanos represaliados, e que milita nun partido herdeiro das postulacións do antigo réxime fascista (e claro que no propio partido non está moi ben visto….. Espe, Espe que se che ve o plumeiro, ou Mayor Oreja, con Franco se vivía muy tranquilo, ou algo así).
Exemplos coma estes a «puñaus» , e canto máis pequeno o concello, máis totalitario o goberno; recordo certo Alcalde, alcumado non quero recordar como, do norte da Illa de Fuerteventura (onde me levou o meu ex-traballo) que levaba no cargo creo recordar que máis de 40 anos e a base de «arreglar» para seguir sendoo; creo que ó final supostamente pedíanlle moito e non puido ser, jajaja bendita democracia.
Pois eso, que o millor do pensamento español está na política, fai anos había literatos e xente que realmente tiña algo que aportar, polo menos a nivel de retórica (ainda que foi na dictadura aquela mítica discusión sobre o latín, e que servía para chamarlle ós habitantes de Cabra »egabrenses» e non da forma evidente), que nin pa eso valen os políticos de agora, da pena escoitar o presi, fáltalle convicción e argumentos, dame a impresión que nin él se cree o que dí, e veña a improvisar e a queimar cartos, similar ó anterior, «España va bien» e invasión de Irak xustificada (prefiro non falar do Prestige, non me quero poñer a chorar), si home sí, que gráfica e aquela portada de «El Jueves» na que Obama, no despacho oval, chama a George dicindo que lle quedou algo esquecido, é vese a certo individuo debaixo da mesa ca boca deformada o estilo «Lucía Lapiedra».
Da oposición, nin falar, non aportan absolutamente nada máis que crispación, utilizan o argumento próximo os totalitarismos «en ciernes» de: canto pior millor, xustifican a un impresentable, que se vendeu descaradamente dicindo que os regalos que lle fixeron pagounos él, quérennos tratar de «adiotas», e os outros rasgan as vestiduras por uns traxes de merda, veña o veña, o día que se levante a manta… non vos salvades ningún. E despois dedicadesvos a botarvos merda uns a os outros con concelleiros transfugas e pactos antitransfugismo, cando uns e outros fixeron o mesmo en Benidorm, en Valencia, en Santa Comba ou en Gondomar, que máis da, dades noxo. E porqué tanto problema por desenterrar os represaliados da Guerra Civil, xa están mortos, non van a acusar os vosos ancestros, xa lles apodreceu a lingua e as cordas vocais, o único que queren os seus familiares en darlles un enterro digno, nada máis, iso non abre feridas, o contrario, as pecha, a vosa oposición o levantamento das fosas é o que abre feridas. Debe ser que agora vos entraron os remordimentos (supoñendo que quede algún político que teña conciencia, cousa que dubido moito) que non tiveron os vosos abos o pegarlle, unha vez morto, dous tiros no cu a Lorca por «maricón» (creo recordar que era esa a fantochada da que presumía un dos que o fusilou; terían que terlle dado unha medalla e dicirlle, noraboa neno, acabaste de cargar un dos literatos e pensadores máis importantes da Europa do século XX, pero non pasa nada, imos a cubrir esa falta co teu enorme raciocinio, e os argumentos dos teus corelixionarios: morte a intelixencia viva a guerra).
Con esas actitudes, incompetencias e corruptelas vades a conseguir desfacer o sistema de goberno menos (non vou facer o lapsus típico) malo. A democracia que tanto custou neste país, que tantas vidas levou por diante para conseguila, a piques dunha revolta social similar a da Arxentina de fai alguns anos cos cacerolazos e lemas de «que se vayan todos, que no quede ninguno», non tedes vergonza. É moi gráfico un comentario dun compañeiro de traballo «yo no conozco a ningún político pobre» e é certo, repugnantemente certo.
E para rematar modificando unha despedida de dous cómicos españois: «da Igrexa, ( non do goberno, que xa lle tocou oxe), falarei mañá».